SINTE BARBARA – HET BLAD VAN DE VERENIGING OFFICIEREN ARTILLERIE

Direct bij het oprichten van de Vereniging Officieren Artillerie beseften de initiatiefnemers dat het bewijs van lidmaatschap van de vereniging en de mogelijkheid om elkaar in verenigingsverband te ontmoeten, niet voldoende waren. Nederlandse artilleristen zaten verspreid over vele locaties hier in Nederland en in Oost-Indië. Daarbij kwam nog dat met het toenmalige kader-militieleger grote aantallen reservisten zich, na het vervullen van hun dienstplicht, verspreidden over het hele land en zich ook vaak vestigden buiten de landsgrenzen. En allen moesten op de hoogte worden gehouden, niet alleen van het bestaan en de activiteiten van de vereniging maar ook van alles wat zich binnen het Wapen der Artillerie afspeelde. En daarom was er vanaf het begin: Sinte Barbara !

Eenvoudig begonnen – in de stijl van de sobere jaren direct na de Tweede Wereldoorlog – in A5 formaat en gedrukt op mindere kwaliteit papier, ging het blad binnen de snel groeiende vereniging toch de band vormen die de oprichters van de vereniging zich hadden gewenst. Die oprichters gaven dat in hun daden aan want jarenlang was de toenmalige ondervoorzitter van de vereniging ook eindredacteur en toen later een vacature voor eindredacteur ontstond, vervulde de voorzitter en oprichter van de VOA, bgen Frido Dürst Britt zelf enige tijd die functie.

En er viel heel wat te melden. 

Nog terwijl een groot deel van onze troepen in Oost-Indië was, trad Nederland toe tot de NAVO en nam daarmee een aantal verplichtingen voor de verdediging van het NAVO grondgebied op zich. Na beëindiging van de periode Oost-Indië – inmiddels Indonesië – maar nog wel op kleinere schaal met luchtdoelartillerie op Nieuw-Guinea, gingen de inspanningen ten behoeve van de NAVO steeds meer aandacht vragen. Het Wapen der Artillerie, zowel veldartillerie als luchtdoelartillerie, breidde uit in het kader van het verdedigingsconcept dat toen gold.

Het Wapen der Artillerie reorganiseerde ook. De oorspronkelijk Engelse organisatie van direct na de Tweede Wereldoorlog werd omgezet in de Amerikaanse. Eerst nog met uitsluitend uit de Tweede Wereldoorlog stammende vuurmonden maar geleidelijk aan ook met nieuwe, veelal gemechaniseerde vuurmonden van Amerikaanse makelij. Met uitzondering van een vrij korte periode met de Franse AMX, is dat zo gebleven.

Dit omvangrijke Wapen had grote hoeveelheden personeel nodig en putte die grotendeels uit de dienstplichtigen, met als logisch gevolg ook grote aantallen reserve-officieren. Veel van die reserve-officieren werden – al dan niet onder zachte druk van hun opleiders – lid van de vereniging en een deel bleef dat ook na hun eerste oefening.

En dan was er natuurlijk het nieuws uit de vereniging zelf. Met aanvankelijk een verdeling in afdelingen min of meer op belangrijke artillerielocaties geënt maar later meer regionaal georganiseerd, bloeide de vereniging in die afdelingen en daarover moest natuurlijk worden gerapporteerd.

Sinte Barbara groeide mee met dat alles. De papierkwaliteit van omslag en inhoud werden verbeterd, de presentatie van de omslag werd aangepast aan de ontwikkelingen en zelfs deed al heel voorzichtig het gebruik van kleur zijn intrede. Begin 2000 werd een grote stap gemaakt en verscheen Sinte Barbara in A4 formaat. In de jaren daarna werden steeds kleine verbeteringen ingevoerd waardoor Sinte Barbara de vergelijking met collega-bladen glansrijk – en dat niet alleen door glossy papier – kon doorstaan.

Traditioneel is door de jaren heen wel gebleven de indeling in vaste rubrieken en dat niet in het minst omdat is gebleken dat grote aantallen lezers een vast stramien volgen bij het lezen van het blad en daarom niet teveel willen zoeken “waar wat nu weer staat !”   

En er blijft veel te melden.

Daarom zal Sinte Barbara blijven bestaan en samen met deze web site – want zij vullen immers elkaar aan – leden en belangstellenden blijven voorzien van informatie uit de Vereniging Officieren Artillerie en uit het Wapen der Artillerie.